| تبليغات | X |
 |
 |
|
| خدای من آنقدر بزرگ است که در آغوش کوچکم جا می گیرد |
|
هوایی می شوی
و من بوسه هایم را در هوا رها می کنم ... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 22:10 توسط مهسا امجدی |
|
|
این زنگای اقتصاد چقد "الهام" بخشه!!!!هر چند الهاماتش مثل این پایینی (...) از آب درمیاد ولی تو این "قحطی غزل" همینم غنیمته دیگه (حالا گیر ندین که این سپیده نه غزل!!!!) بفرمایید:
سپید که می بافم همیشه اواسط ماه است و هلالی صورتت را رفته رفته گرد می شوم... سپید که می بافم سیم تلفن هی توی دستم... راه می رود و خود نویس ها هی روی ساق پایم.... راه می روند و تصویرت هی توی ذهنم... راه می رود و سیاه مشق هایم هی لابلای سپیدها... راه می روند و خسته هم نمی شوند...!!! و من هی سپید می بافم و بعد که خسته می شوم بطری های صدایت را خالی می نوشم و صورتی مست می شوم... سپید که می بافم چقدر پرت می شوی در من چقدر پلا می شوم در تو!!! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 21:57 توسط مهسا امجدی |
|
|
با پنجره ها نشسته بودم ، شب بود
شب بوی صدای دستهایت را داشت آن جاده که روی پای خود بند نبود یکریز صدای جای پایت را داشت چشم شب من ستاره هایش لبریز سجاده خیس چشم من باز شد و خیس غزلی شبیه چشم تو شدم |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سیزدهم فروردین 1385ساعت 19:58 توسط مهسا امجدی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 |
|
RSS
|