| تبليغات | X |
 |
 |
|
| خدای من آنقدر بزرگ است که در آغوش کوچکم جا می گیرد |
|
خدا کند که دست من شبیه آسمان شود
و آسمان روسری من خدایتان شود ... خدا کند که جانماز سبز لحظه های من پر از قنوت عاشقی دست هایمان شود که خوشه های مهر را صدایتان درو کند و گندمی موی این فرشته ها که نان شود شبی گرسنگی من ازعشق برطرف شود و... گیسوان من شبیه آن فرشتگان شود شبی که دعوتم کنید و سفره ی نگاهتان ضیافت ستاره را دوباره میزبان شود... برای خواندن تمام نغمه های فکرتان بعید نیست از تنم که شکل یک دهان شود... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و چهارم اسفند 1384ساعت 22:28 توسط مهسا امجدی |
|
|
...دانه های آبی رنگ
که از چشمهایم م ی چ ک ن د به نخ م ی ک ش ی ش ا ن و ذکر می گویی مرا ... ... و خدای "حکیم" را ببین که با یک دست،بازوی تو را می گیرد با دستی کمر مرا و باز به حرمت تقدس دستانت بر عاشقی مان سجده می کند ... |
|
+ نوشته شده در
شنبه سیزدهم اسفند 1384ساعت 14:49 توسط مهسا امجدی |
|
|
در کوچه ی شعر جای پامان پیداست
جا پای تبسم خدامان پیداست ... دل لرزه ی ده ریشتری ما هم باز از زلزله های دست هامان پیداست |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یازدهم اسفند 1384ساعت 21:43 توسط مهسا امجدی |
|
|
چشمهایت را که به چشمهایم می دوزی هزار هزار ستاره جرقه می زنند.... ... و در تاریخ ثبت می شویم ما: که دانستیم: دو دو تا ... هرگز چهارتا نیست!!! |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم اسفند 1384ساعت 15:41 توسط مهسا امجدی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 |
|
RSS
|